جلسه انجمن پزشکان کودکان درسال جديد
اولين يکشنبه ارديبهشت 5/2/ 1389 در سالن کنفرانس بيمارستان مرکز طبى کودکان
راس ساعت 11:30 با عنوان تشنج بر گزار  شد


 

جلسه با حضور اساتيد محترم سرکار خانم دکتر کيهانى دوست
وجناب اقاى دکتر محمود رضا اشرفى و جناب اقاى دکتر محمود محمدى و جناب آقاى دکتر غلامرضا زمانى  در ميز گرد تشنج تا ساعت 13 ادامه داشت.

اپى لپسى يکى از شايعترين اختلالات عصبى است . اپى لپسى يا صرع قدمتى برابر تاريخ طب دارد. Jackson در سال 1890 صرع را ناشى از تخليه هاى الکتريکى غيرطبيعى شديد و ناگهانى مغز مى دانست .

تقريباً در ميان هر يک ميليون جمعيت انسانى 5000 مورد صرع و 500 مورد جديد در هر سال مشاهده مى شود. بيشترين موارد بروز صرع در کودکان و افراد مسن مى باشد.

صرع به بروز حداقل دو مورد حمله تشنجى به فاصله بيشتر از 24 ساعت اطلاق ميشود.

در هر کودک دچار صرع بايستى به سه پرسش پاسخ داد که عبارتند از : 1 – نوع تشنج چيست؟ 2 – علت آن چيست ؟ 3 – آيا سندرم تشنجى وجود دارد؟

لازم به يادآورى است که قبل از تشخيص صرع بايستى حوادث پارکسيسمال غيرتشنجى را از اين بيمارى افتراق داد.

طبقه بندى انجمن بين المللى صرع (ILAE)  که در سال 1989 پيشنهاد گرديد. تشنج ها را به دو دسته کلى موضعى يا پارشيال و عمومى يا ژنراليره تقسيم مى نمايد . تشنج هاى پارشيال خود به سه دسته ساده ، کمپلکس و به طور ثانوى ژنراليزه تقسيم ميگردد. در تشنج پارشيال کمپلکس درجاتى از تغييرات سطح هوشيارى مشاهده ميگردد. تشنج هاى ژنراليزه به انواع تونيک ، کلوئيک ، ميوکلونيک ،‌آتونيک و ابسانس طبقه بندى ميگردند.

طبقه بندى ديگر صرع به صورت سندروم هاى صرعى است و بر مبناى سن شروع ، نوع حمله ، يافته هاى بالينى يافته هاى الکتروانسفالوگرافى و پيش آگهى مى باشد.

طبقه بندى تشنج بر حسب علت نيز به دو دسته کلى ايديوپاتيک يا اوليه و ثانويه يا سمپتوماتيک است صرع ايديوپاتيک نوعى از تشنج است که با دانستنيهاى موجود در حال حاضر عامل ساختمانى و يا شيميايى براى آن يافت نمى شود. و شايد جنبه هاى ارثى در آن دخيل باشد. صرع سمپتوماتيک به مواردى اطلاق مى شود که اتيولوژى مشخص و به صورت ارثى و يا اکتسابى در جريان بررسى آن حاصل نشود.

گروهى از تشنج ها تحت عنوان تشنج هاى واکنشى يا راکتيو طبقه بندى ميشوند که شامل مواردى است که مغز سالم يک واکنش غيرطبيعى در مقابل بعضى از عوامل از جمله تب نشان دهد.

تشخيص اپى لپسى بالينى است وليکن استفاده از اقدامات پاراکلينيک بخصوص انجام الکتروانسفالوگرافى ضرورى مى باشد. تصوير بردارى مغز بخصوص MRI جز در مواردى از جمله صرع ابسانس ، صرع ميوکلونيک جوانان و صرع رولانديک توصيه مى شود. بررسى آزمايشهاى بيوشيميايى بخصوص اندازه گيرى قند ، کلسيم و منيزيم ضرورى است.

با توجه به يافته هاى بالينى و اقدامات پاراکلينيک ، پزشک در مورد شروع درمان و نوع داروى انتخاب شده تصميم گيرى مى نمايد و با توجه به طولانى بودن مدت درمان و گاه محدوديت هاى اين بيماران سوالاتى توسط بيمار و والدين مطرح مى شود که در آخر بحث به آن اشاره ميگردد.

1 – انجام فعاليتهاى ورزشى مگر در مورد تشنج هاى کنترل نشده (از جمله ابسانس) محدوديتى ندارد شنا در استخر سه ماه پس از کنترل تشنج ها و با همراهى يک فرد بزرگسال و يا مربى بلامانع است. شنا در دريا توصيه نمى شود. دوچرخه سوارى با وسايل ايمنى بلامانع است.

2 – بيشتر کودکان دچار تشنج محدوديتى در انجام بازيهاى کامپيوترى ، مشاهده تلويزيون و يا کار با کامپيوتر ندارند.در بيماران دچار تشنج هاى حساس به نور رعايت فاصله مناسب از تلويزيون (4 برابر قطر صفحه )‌ و استفاده از نور در اتاق و رعايت مدت زمان مناسب توصيه        مى شود.   

3 – استفاده از دوش با درب باز حمام و حضور والدين در خانه ضرورى است و بهتر است اين بيماران از وان استفاده ننمايند.

4 – آشنايى والدين با اقدامات اورژانس در هنگام بروز حمله تشنج و در دسترس بودن داروى ضد تشنج مناسب بخصوص ديازپام رکتال جهت جلوگيرى از طولانى شدن مدت تشنج ضرورى است.